Archive for जुलै, 2010

तेंडूलकर.. चरित्र.. रक्त.. संमिश्र भावना

तेंडूलकर.. चरित्र.. रक्त.. संमिश्र भावना -संपदा म्हाळगी-आडकर ७/२१/१० 
 
मी सचिन तेंडूलकर ह्या व्यक्तीची निस्सीम चाहती आहे. व्यक्तिगत, सामाजिक आणि व्यावसाईक आयुष्यात त्याने एक सुंदर बॅलन्स सांभाळला आहे. त्याच्या चरित्राविषयी जेंव्हा आंतरजालावर वाचलं तेंव्हा मन संमिश्र भावनांनी भरून गेलं.
 
सचिनने चरित्र लिहिणं चांगलं आहे. सचिनचं चरित्र खूप जणांसाठी प्रेरणादायी ठरू शकेल. ह्यात कोणतेही दुमत नाही. पण ह्या चरित्राच्या १० प्रती अश्या असतील ज्यांत एका पानात सचिनचे रक्त मिसळले असेल. (रक्त म्हणल्यावर पहिल्यांदा अंगावर काटा आला.) ह्या १० प्रती, प्रत्येकी ७५००० डॉलर्सला (बाजारभावाप्रमाणे ३५ लाख २५ हजार रुपये) विकल्या जातील. हा सर्व पैसा सचिनने उभारलेल्या धर्मादाय संस्थेला दिला जाईल. व ह्या पैशातून शाळा उभारली जाईल. Sounds great! (हि शाळा कोणासाठी? म्हणजे गोरगरिबांसाठी आहे का हे स्पष्ट केलेले नाही. Hopefully हि शाळा गोरगरीबांसाठी असावी, तिचा व्यवसाय होऊ नये.)
 

माझ्या मनातील पहिली भावना:
हे रक्त त्याने दान केलं असतं तर? कदाचित कोणाचे तरी प्राण वाचतील.

माझ्या मनातील दुसरी भावना:
पण रक्तदान केल्यास त्याचा फायदा एका व्यक्तीला होईल.

माझ्या मनातील तिसरी भावना:
रक्तादानाऐवजी हि पुस्तके विकली आणि मिळालेल्या पैशातून म्हणल्याप्रमाणे शाळा उभारली तर त्याचा फायदा अनेक मुलांना होईल.

माझ्या मनातील चौथी भावना:
तो रक्तदान करतही असेल कदाचित. तो भविष्यात पुन्हा करू शकतो.
 
माझ्या मनातील पाचवी भावना:
सचिनचा रक्तदान/ रक्तस्वाक्षरीयुक्त पुस्तके ह्या निर्णयाने परिणाम होणाऱ्या जीवांचे गुणोत्तर (ratio) बघता, त्याचा निर्णय उजवा वाटतो.
 
माझ्या मनातील सहावी भावना:
मग त्याने भविष्यात रक्तादानाऐवजी पुस्तकेच काढावी का? हे त्याच्या रक्ताचे व्यावसाईकीकरण होईल का?
 
पहिल्या प्रश्नाचे उत्तर सचिन देऊ शकेल. दुसऱ्या प्रश्नाचे उत्तर मला अजूनही सापडले नाही. दोन्ही प्रश्न अनुत्तरीत आहेत.
Advertisements

बबल

बबल -संपदा म्हाळगी-आडकर ७/१७/१०
 
काल काही निमित्ताने सिटीमध्ये जाण्याचा योग आला. ट्रेन घेऊन एकटीच सिटीमध्ये जाऊन आले. माझा जॉब सिटीमध्ये नसल्याने, ट्रेनने एकटीने जाण्याची वेळ खूप कमी येते. मुळची पुण्याची असल्याने तसा ट्रेनशी संबंध कमीच! लोकलमध्ये चढण्याची सवय नसलेल्याला जसे नेहमीचे पासेन्जर्स, पाकीटमार जसे पटकन ओळखतात तसे काहीसे लोकांनी मलाही ओळखले असावे.
 
ट्रेनमध्ये बसल्यावरही “हा माझा ‘alone time’ आहे” हे मनाला पटत नव्हतं. त्यामुळे त्या सुरुवातीच्या ५-१० मिनिटांत नवऱ्याला, मुलीच्या पाळणाघरात फोन करून सूचना देऊन झाल्या. ट्रेन सुरु झाली. फलाटावरून ट्रेन निघाली, तशी बाहेर बघण्यात गुंग झाले. समांतर धावणारे रूळ आमच्या रूळांशी स्पर्धा करताहेत असं वाटलं. संरक्षक भिंती पलीकडचे रस्ते, घरं, गाड्या, माणसं सगळं मागे टाकत, आम्ही कुठेतरी दूर निघालो होतो. भिंतीपलीकडली वेअरहाउसेस, धूर ओकणाऱ्या फाक्टारीज, स्क्रापहाउसेस, जंकयार्ड्स, त्यातल्या पिचलेल्या, चेपलेल्या, गंजलेल्या गाड्या सगळं भकास दिसत होतं. रुळांकडेच्या संरक्षक भिंती, इमारतींवर ठिकठिकाणी केलेली/खोडलेली ग्राफिटी दिसत होती. खूपवेळ त्या ग्राफिटीमध्ये काहीतरी सुंदर शोधण्याचा प्रयत्न केला, पण एका ग्राफिटीचा अपवाद वगळता फार काही हाती लागलं नाही. वाटलं, ही सुबत्तेच्या आणि संधींच्या देशातली अवकळा! उन्हाळ्याच्या सुट्ट्या असल्याने निर्जन झालेल्या शाळा, जागा डोळ्यांना अधून-मधून खुपत होत्या.
 
मी ट्रेनमध्ये बसले ती ट्रेन जाण्याच्या विरुद्ध दिशेला तोंड करून, त्यामुळे सगळ्या गोष्टी सोडून आपण दूर खेचले जातोय असं वाटत होतं. sci-fi सिनेमामध्ये जसं माणूस एखाद्या टाइम बबल मधून बाहेर ओढला जातो, तसं वाटू लागलं. “असंच जर खरंच खेचता आलं असतं माणसाला टाइम बबलबाहेर तर?”, असा विचार क्षणभर तरळून गेला. खिडकीबाहेरचं सगळं चल/अचल भौतिक नजरेसमोरून धावत होतं. धावत होतं पण फसवं! क्षणभर वाटलं, आपल्याकडे पाहून वेडावून हसतंय, कदाचित म्हणतंय, “ही वेडी ‘आपण दूर खेचले जातोय’ असं समजतेय!” 
 
ट्रेन थांबली, सत्य माहित होतं, कळतही होतं पण मनात आलं, “आलो का बबलच्या बाहेर?” ट्रेनचा प्रवास संपवून, अंडरग्राउंड ट्रेनस्टेशन मधून बाहेर आले. इतकावेळ अडकलेला श्वास, मोकळ्या हवेत भरभरून घेतला. आजूबाजूला पाहिलं. सगळीकडे उंच टोलेजंग इमारती होत्या. आजूबाजूचं भौतिक नवीन होतं पण भौतिक होतं, तसंच होतं. हा परत एक बबलच होता. एका बबल मधून फक्त मी दुसऱ्या बबलमध्ये प्रवेश केला होता. दोन्ही बबल साबणाच्या बुडबुड्याप्रमाणे, पृष्ठभागावर मोहक रंग मिरवणारे आणि अंत:रंगात रिक्त!

अशाच एका कातरवेळी

अशाच एका कातरवेळी -संपदा म्हाळगी-आडकर ५/३१/१०
 
आज सोडून काम-धंदा, बसलो निवांत घरी
निरव असुनी परसदार पण, आवाज येई कुठून तरी.. अशाच एका कातरवेळी
 
मी दिशेत जातो आवाजाच्या, तो माझ्या मागे फिरी
घरभर फिरलो शोधण्यास, अन रित्या हाती माघारी.. अशाच एका कातरवेळी
 
शोधून दमलो, थकून बसलो, आवाज येत राहीला परी
जुनाच कुठसा बोल आठवून, हळूच डोकाविले अंतरी.. अशाच एका कातरवेळी
 
रव तिथलासा होता म्हणुनी, पहिले चोरट्या नजरी
आठवांचा पसाऱ्यातली, वाट गुंतलेली नागमोडी.. अशाच एका कातरवेळी
 
तिला न माहित तिच्या कितीतरी, गहाण स्मृती त्या किती मज उरी
दिला मोलसा ऐवज माझा, जीव ओवाळला तिजवरी.. अशाच एका कातरवेळी
 
स्मृतींचे ह्या रेशीम धागे, कधी तलम कधी पीळ गाठीचे
गुरफटलो मी कसा परतुनी, त्या आठवणींच्या पुरी.. अशाच एका कातरवेळी
 
कागद कुठसा चुरगळलेला, आसवांनी थबथबलेला
वळणदार अक्षरांतून जाती, दु:खाच्या लकेरी.. अशाच एका कातरवेळी
 
 
 

दशम ग्रह

दशम ग्रह -संपदा म्हाळगी-आडकर ७/१०/१०
 
दशम ग्रह! नाही, नाही मी एरिसबद्दल बोलत नाहीये. मी बोलतेय दशम ग्रह अर्थात जावई! परवा माझ्या असं लक्षात आलं की, जावयाच्या जातीला स्थळ, काल, जन्म, भाषा, संस्कृती ह्या कोणत्याही गोष्टीने काही फरक पडत नाही. बर घडलंही तसंच! ऑफिसमधल्या कोणाची तरी सासू घरी राहायला येणार होती आणि थोडे-थोडके नाही २ महिने!
 
सध्याच्या विभक्त कुटुंब पद्धतीमध्ये सुनेला सासूबरोबर रहायची फार वेळ येत नाही. तश्यात जावयाने सासू बरोबर राहण्याचे प्रसंग तर विरळाच! म्हणजे ट्रीप वगैरे छोट्या दौऱ्यात जावयाने सासूच्या समवेत काढलेला वेळ ह्यात धरलेला नाही. (ट्रीप मध्ये ‘पडणारं तोंडावर तोंड’ हे रोज ‘पडणाऱ्या तोंडावर-तोंड’ पेक्षा वेगळं असतं.) त्यामुळे “घरी सासू राहायला येणार” ह्याचं टेन्शन जसं सुनेला येऊ शकतं तसं ते जावयालाही येऊ शकतं.
 
तसंच काहीसं माझ्या ऑफिसमधल्या एका महाशयांचा झालं होतं. बर आता हे महाशय आहेत चीनी, चाळीशीतले, उच्चशिक्षित पण ह्या सगळ्याचा, त्यांच्या जावई स्वभावाला काही फरक पडत नाही. त्यांचं, “आज सासू-सासरे चीनमधून येणार आहेत व आता २ महिने राहणार आहेत. मला घरी जाऊ नये असं वाटतंय”, हे सांगताना झालेलं वाकडं तोंड पाहून सगळ्यांना हसू आलं. तेही गमतीत अतिशयोक्ती करताहेत हे सगळ्यांना माहित होतं. सर्वांनी आपापले अनुभव कथन करायला सुरुवात केली. भौगोलिक अंतरामुळे, थोड्या थोड्या दिवसांसाठी येऊन राहणं कसं शक्य नाही आणि परवडत नाही असा सूर भारतीय आणि चीनी लोकांनी आळवायला सुरुवात केली. ‘मला माझ्या सासूबरोबर राहणे कसे अशक्य आहे’, ह्याचे किस्से गोरी पुरुष मंडळी रंगवून सांगायला लागली. (“माझे सासू सासरे २ महिने राहायला आले तर मी काय माझी बायकोही रडेल!”, अशीही टिप्पणी एका गोऱ्याने केली.)
एकूणच “बायकोला झेलतोय ते काही कमीय? त्यात अजून भर…”, असा सर्वांचा रोख होता हे आम्हा (सुज्ञ) बायकांच्या लक्षात आलं होतं तोपर्यंत!
माझी एक भारतीय सहकारी म्हणाली, घरच्या बागेत असलेल्या टूल-शेडकडे बोट दाखवून तिचा नवरा मुलाला “ये तुम्हारी नानीका घर है|” असं शिकवतो. (मुलाची नानी म्हणजे तिची आई, नवऱ्याची सासू) ‘आई आली आणि तिच्यापुढे नातवाने सगळं सोडून, बरोबर तेच सांगितलं तर काय होईल?’, असं तिला टेन्शन! मग सगळ्या बायकांनी मिळून त्यांना सासू (बायकोची आई) कशी चांगली असते आणि जावयाचे लाड करते. ती जावयाला कशी निरनिराळ्या डिशेस खायला घालते वगैरे.. सांगण्याचा प्रयत्न केला. ह्या संभाषणावरून एक जाणवलं,
सासूचे किस्से किंवा गॉसिप मन लावून सांगण्याच्या बाबतीत, पुरुष बायकांचा हात नक्कीच धरू शकतील. 
मगाचच्या चीनी महाशयांना, त्यांची बॉस, “सासू-सासऱ्यांना एअरपोर्टवर आणायला जा” म्हणून सुचवत, चिडवत होती. ‘ज्युरी ड्युटी’ च्या नावाखाली, महाशयांनी एअरपोर्टवर न जाण्याची सवलत बायकोकडून मिळवली होती. पण ‘ज्युरी ड्युटी’ संपल्यावर एअरपोर्टवर न जाता, महाशय ऑफिसमध्ये हजर! त्यावरून सर्वांनी त्यांना परत चिडवले. कसेबसे बॉसने ४ वाजता त्यांना ऑफिसातून पिटाळले. बर दुसऱ्या दिवशी त्यांच्या घरी बॉयलर दुरुस्तीला माणूस यायचा होता म्हणून “(सासू सासरे घरी असताना) १/२ दिवस घरून काम करावे लागणार!” ह्या कल्पनेने ते दु:खी होते.  बॉसने जाताना “उद्या पूर्ण दिवस घरूनच काम करा, ऑफिसला येऊ नका” अशी सक्त ताकीद दिली. महाशयांचा चेहरा बघण्यासारखा झाला होता.
 
घरी येऊन ही गम्मत मी नवऱ्याला सांगितली तर तो म्हणे, “हो साहजिक आहे! तुझी आई इकडे ३ महिने आली होती तेंव्हा सगळे माझ्या बरोबर sympathize करत होते”, “तुझ्या आईला सोडायला एअरपोर्टला चाललो होतो तेंव्हा मला मार्क म्हणाला, ‘Mother-in-law leaving… What a relief! after you drop her off, go to a bar and have 3-4 shots of taquila! Believe me it works!’ (सासू परत चाललीय काय सुख आहे! एअरपोर्टवर सोडून आलास की बार मध्ये जाऊन टकीलाचे ३-४ शोट्स लाव. विश्वास ठेव, मस्त लागू पडतं) (खरं सांगायचं तर, मार्कचं जरा चुकलंच! टकीला नवऱ्याने नाही बायकोने घ्यायला हवी कारण नवऱ्याची सासू विमानात बसलीय पण बायकोची सासू घरी होती ना! टकीला टाकीत पडली कि सगळी विमानं हलकी होतात…)
थोडक्यात काय जावई ह्या दशम ग्रहाचं स्थान प्रत्येक सासूच्या पत्रिकेत जरी निराळं असलं तरी ह्या ग्रहाची चाल मात्र कायम तिरकीच!
 

लिपस्टिक

लिपस्टिक -संपदा म्हाळगी-आडकर ५/२९/१०
 
मुली आणि नटणं-मुरडणं हे समानार्थी शब्द असल्याचं मान्य करण्यास कोणाची हरकत नसावी. माझ्या बाबतीतही ते खरं आहे. लहानपणी म्हणजे अगदी ४-५ वर्षाची असताना मला झगमग कपडे, उंच टाचेच्या चपला, मेक-अप, नटणं-मुरडणं ह्याचं विलक्षण आकर्षण होतं. माझ्या मामीला ह्या गोष्टींचं ज्ञान आणि आवड असल्याने ती माझी रोल-मॉडेल होती.
 
शनिवार-रविवार आजोळी राहायला गेल्यावर, आजीच्या खाऊचं, मामाच्या पॉट आईस्क्रीमचं जेवढं कौतुक असायचं, त्याहीपेक्षा मामी आता स्वत:चं कशी आवरते हे पाहायला मिळायचं कौतुक जास्त! मामीकडून कर्लर्स लावून घेऊन सरळसोट केस कुरळे करून घेऊन मजा यायची. तिच्या उंच टाचेच्या sandals मी कितीवेळा घातल्या असतील देव जाणे. उंच टाचेच्या चपला त्याकाळात घ्यायला आणि घालायला आम्हाला सक्त मनाई होती. त्यामुळे शनिवार-रविवार मामाकडे भातुकली खेळताना मामीचे उंच टाचेचे sandals घालून, त्या घालून धडपडून आम्ही हौस भागविली.

लहानपणी लिपस्टिक ह्या गोष्टीने मला जबरदस्त भुरळ घातली होती. माझे लिपस्टिक विषयीचे किस्से, आमच्या घरात खूप फेमस आहेत. माझ्या वडिलांना एवढ्या लहान मुलींनी नटणे अजिबात मान्य नव्हते. लिपस्टिक लावण्यास त्यांचा जबरदस्त विरोध होता. आता पालकाच्या भूमिकेतून जाताना माझा stand फारसा वेगळा नाही.

आमच्या घराशेजारी असलेल्या मंदिरात उत्तर भारतीय पुजारी होते. त्यांच्या नवपरिणीत बायकोलासुद्धा नटण्याची फार हौस! त्यामुळे विकडेजमध्ये ती माझे शिक्षण घेत असे. ओठाला ती लावत असलेली एक शेंदरी पावडर, लिपस्टिकपेक्षा वेगळी पण लिपस्टिकचा इफेक्ट देणारी होती. न राहवून मी, एकदा तिच्याकडून ती लावून घेतली. घरी आल्यावर बाबांनी मला तिसऱ्या मजल्यावरच्या खोलीत बंद करून ठेवलं होतं. मला कोंडून बाबा स्वत: तेवढा वेळ खोलीच्या बाहेर बसले होते हे मला माहित होतं. माझ्या कृत्याचं मला काही वाईट वाटलं नाही पण त्यानंतर मी तसं कधी केलं नाही. आता ते सगळं आठवून हसू येतं.

असाच अजून एक किस्सा म्हणजे माझ्या मामीच्या लिपस्टिकचा! मामीला लिपस्टिकची फार हौस. रोज ऑफिसला जाताना ती लिपस्टिक लावायची. तिची एक आवडती, गडद रंगाची, भारीची लिपस्टिक मला खूप आवडायची पण ती कधीही लावायला मिळणार नाही हे मला माहित होतं. पण ती कशी लावतात हा फील घ्यायची हौस ना! मग काय, माझ्या ४ वर्षांच्या मेंदूला एक कल्पना सुचली. मी सरळ ती लिपस्टिक उचलून खिडकीच्या जाळीवर फासली. मामीची अर्धी-एक लिपस्टिक मी संपवली असावी त्या दिवशी. माझी आठवण म्हणून मामा मामीने ती जाळी कधीही न धुता, ती खूण तशीच ठेवली होती कित्येक वर्षे!
 
मोठे झाल्यावर, समजायला लागल्यावर, कमवायला लागल्यावर आपल्याला हवे ते घेणे शक्य आणि प्राप्त होते. पण आता काय करावे आणि करू नये ह्याची जराशी अक्कलही आली. बाह्यसौंदर्यापेक्षा आंतरिक सौंदर्यावर जास्त भर पडू लागला. लिपस्टिकला माझा विरोध अजूनही नाही पण कोणत्या वयात लावावी आणि कोणत्या वयात लावू नये ही मते आता ठाम आहेत.

हौसे, नवसे आणि गवसे

हौसे, नवसे आणि गवसे – संपदा म्हाळगी-आडकर ०७/०६/२०१० 

माझ्या वडिलांचं लहानपण पुण्याजवळच्या, कडूस नावाच्या एका छोट्या गावात गेलं. ह्या गावामध्ये कोपऱ्या-कोपऱ्यावर वेगवेगळे देव-देवता आहेत. प्रत्येक देवाचा सण, उरूस, जत्रेची तिथीही ठरलेली. त्या त्या वेळी ते ते सगळं अजूनही निर्वेध चालू आहे. माझ्या लहानपणी आजी आणि कधी कधी बाबा जत्रेविषयी, उरुसाविषयी गोष्टी सांगत. बाबा सांगायचे, जत्रेत ३ प्रकारची माणसं असतात, हौसे, नवसे आणि गवसे!

हौसे म्हणजे जत्रेची हौस भागवण्यासाठी आलेली हौशी मंडळी. जत्रा “कोणत्या देवाची आहे” ह्याचं ह्या लोकांना फार देणं-घेणं नसतं. हे लोक जत्रेला फक्त एन्जॉय करायला येतात.हि मंडळी टोळक्या-टोळक्याने फिरताना दिसतात.जत्रेला आलेल्या पब्लिकपैकी साधारण ४०-४५% हीच मंडळी असतात. (संत्या, गन्या, पक्या कॅटेगरी)
दुसरे नवसे म्हणजे नवस फेडायला आलेली भाविक मंडळी.हि मंडळी आपल्या सहकुटुंब सहपरिवार आलेली असतात. बोकडाचा बळी देणारी, पोराला पायावर घालणारी, पायऱ्यांवर लोळण घेणारी किंवा भंडाऱ्यात न्हाऊन निघणारी मंडळी हीच.
आणि तिसरा प्रकार गवसे म्हणजे ‘कुठे काही गावतंय का?’ ‘कुठे हात मारता येतोय का?’ असं पाहणारी भुरटी चोर मंडळी. जत्रेला आलेल्या पब्लिकपैकी १०% प्रमाण ह्याच लोकांचं.

मला ब्लॉग लिहून फार काळ झाला नाहीये. माझा ब्लॉग विशेष/ पंचतारांकित आहे अशातली गत नाही. ह्या क्षेत्रातल्या मातबर मंडळींच्या मानाने माझा ब्लॉग ‘कीस झाडकी पत्ती! पण असं असून, ब्लॉगिंग बाबतीत “हौसे, नवसे आणि गवसे” हा अनुभव प्रकर्षाने येऊ लागला आहे. ढोबळ ठोकताळा असा-

ब्लॉगला भेट देणारे हे जर जत्रेला येणारं पब्लिक धरलं, तर ह्यात

६० ते ७०% पब्लिक हे हौशी. त्यांना ‘कोणी’ ‘काय’ आणि ‘कसं’ लिहिलंय ह्याचं त्यांना सोयर-सुतक नसतं. ही मंडळी ब्लॉगर्सच्या कोणत्याश्या साईटवरून, सुरुवातीच्या ४ ओळी वाचून, तुमच्या ब्लॉगवर येतात. विषय, विचार आणि अभिव्यक्ती ह्यांच्याशी त्यांना काही घेणं नसावं. “ते सगळा ब्लॉग वाचतात तरी का?” हा मला न सुटलेला प्रश्न आहे. ही लोकं कधीही ब्लॉगला कॉमेंट द्यायच्या फंदात पडत नाहीत. त्यांना वेळच नसतो तेवढा. सगळं एन्जॉय करण्यात (थोडक्यात वाचण्यात आणि वाचनीय शोधण्यात) हे लोक इतिकर्तव्यता मानत असावेत.

आता नवशांबद्दल बोलू. हे नवसे म्हणजे तुमच्या ब्लॉगला नियमित भेट देणारे, तुमच्या नव्या लेखनासाठी नोंद करणारे, कॉमेंट्स देणारे आणि भविष्यातील कॉमेंट्सला सबस्क्राइब करणारे. कधी कधी लिहिलेलं आवडल्यास/ न आवडल्यास तसं सांगणारे. हे लोक ब्लॉगिंगबाबतीत बरेच सिरिअस असतात (अथवा तसे भासवतात.). असे वाचक साधारण २५-३०%. (ब्लॉगला देवाचे स्थान देण्याचा हा प्रयत्न नाही.)

उरलेले गवसे, हे खऱ्या अर्थी “कुठे काही मिळतंय का?” ह्या शोधार्थ भटकणारे. म्हणजे “आपल्या ब्लॉगवर काहीतरी लिहिण्यासाठी, दुसऱ्याच्या ब्लॉगवर काही मिळतंय का?” 😉 हे लोक म्हणजे, काही न मिळाल्यास वर्तमानपत्रातील बातम्या आपल्या भाषेत परत पोस्ट करणारे, स्वत:च्या ब्लॉगवर दुसऱ्याचे लेखन पोस्ट करून, उचित श्रेयही न देणारे अथवा “हे लिखाण माझे नाही” हे कधीही मान्य न करणारे महाभाग!  बर ह्या लोकांमध्ये काही संकेतस्थळ (वेबसाईट्स) पण आहेत. indiarss.net, Topsy.com सारख्या! अशा गवश्यांचे प्रमाण साधारण ५-७%. (दुसऱ्याच्या लिखाणाने स्वत:च्या ब्लॉगचा ज्यूस वाढवणारी ढापू कॅटेगरी)

तर शेवटी काय जत्रेत सगळ्या प्रकारचे लोक असणारच! आपण आपली ब्लॉगिंग जत्रा चालूच ठेवायची आणि ब्लॉग्जचा उरूसही! हेरंबच्या भाषेत जय ब्लॉगिंग!

दारू आणि विनोद

दारू आणि विनोद -संपदा म्हाळगी-आडकर ०७/०५/२०१०

दारू…… मदिरा, ड्रिंक्स, अल्कोहोल कितीही वेगवेगळी नावे दिली तरी दारू ही दारूच! कुणाची काचेच्या ग्लासातली, कुणाची स्टीलच्या पेल्यातली. कुणाची चपटीतली, कुणाची बाटलीतली. कुणाची पेगातली, कुणाची क्वार्टरमधली, कुणाची खम्ब्यातली एवढाच काय तो फरक!

अनेक जणांच्या आपुलकीचा, जिव्हाळ्याचा विषय असलेली दारू…. दारूची आणि दारू ह्या विषयाची मी आग्रही नाही कि पुरस्कर्ती नाही. कोणत्याही दारू विक्रेत्या कंपनीची प्रवक्ताही नाही. पण दारू व त्यातून निर्माण होणारे विनोद हे कोणीही दारू न पिताही एन्जोय करू शकतो. ह्या तिसऱ्या कॅटेगरीतली मी आहे. दारू आणि विनोद दोन्हीमध्ये नशा आहे हे एकच साम्य. असाच काहीसा दारूनिर्मित खुसखुशीत विनोद टीव्हीवर पाहायला मिळाला तो इथे शेअर करत आहे. ‘फू बाई फू’ मधला हा तुकडा पाहून, खूप दिवसांनी खळाळून हसू आलं!  अभिनेत्याच्या अदाकारीला दाद द्यावी लागेल. बऱ्याच वर्षांत प्रथमच पाहिलेला विश्वासार्ह दारुडा वैभव मांगले ह्यांनी अप्रतिम रंगवला आहे.

सिगारेटच्या प्रत्येक जाहिरातीखाली जसे “स्मोकिंग इज इन्जुरिअस टू हेल्थ” असं लिहितात, तसं आता अमेरिकेत दारूच्या जाहिरातीनंतर “प्लीज ड्रिंक रीस्पोन्सिबली” ही ओळ दाखवायला लागले आहेत. अतिशय चांगला उपक्रम आहे, म्हणजे त्याचा उपयोग किती होतो कोण जाणे. (हे सिनेमानंतर राष्ट्रगीत लावल्यासारखंच आहे. राष्ट्रगीत लावण्याचा उपक्रम चांगला पण लोक थांबतात का हो राष्ट्रगीतासाठी?) वैभव मांगले ह्यांच्या ह्या अभिनयानंतर “सो मच लाफिंग कॅन बी टूsss बेनेफ़िशिअल टू हेल्थ!” अशी टीप लिहावी लागेल.

अथवा

http://www.youtube.com/watch?v=r0I-wcWo-qA