Posts tagged ‘Channel’

प्रेमाची उतरंड

प्रेमाची उतरंड -संपदा म्हाळगी-आडकर १०/८/१०
 
माणूस प्रेम करतो. कोणावर करतो? स्वत:वर… आजूबाजूच्या व्यक्तिंवर (आई वडील, जिवलग.. इ.) …. पाळीव प्राण्यांवर… घरावर… घरातल्या वस्तूंवर… टीव्हीवर.. इतकंच काय टीव्हीतल्या काल्पनिक व्यक्तिरेखांवर सुद्धा! कोणी म्हणेल देशावर.. देशबांधवांवर… मातृभूमीवर.. चला एकवेळ मान्य करू.  पण ह्या प्रेमाची उतरंड कोणी कशी रचलीय? बहुतेक वेळा वर नमूद केलेले प्रेमाचे प्रकार एकावर एक ठेवलेले असतात. म्हणजे सगळ्यात खाली स्वत: वरचं प्रेम, मग त्यावर आजूबाजूच्या व्यक्तिंवरचं…. प्राण्यांवरचं… सो ऑन. (टीप: स्वत:वरचं प्रेम गौण समजून बाकीच्या प्रेमाला प्राधान्य देणं अशातला ह्या उतरंडीचा अर्थ लावू नका. पुढे वाचा!)
उतरंडीत सगळ्यात खाली असलेला घडा सगळ्या वरच्या घड्यांचा भार सहन करत असतो. (लग्नात मुली पूजतात तो गौरीहर imagine करा) ‘आपण बाकी प्रेमांपुढे आपलं स्वत:वरचं प्रेम दाबून टाकतो’ अश्यातलं काही नाही. खरं पाहता तो खालचा घडा सगळ्यात सेफ(सुरक्षित) असतो. उतरंडीला धक्का लागला तर सगळ्यात आधी वरचे घडे खाली येतात… सर्वात उंचावरून खाली आढळतात आणि फुटतात. म्हणजे देशप्रेम… राष्ट्रप्रेम… सगळ्याचा फुटून चक्काचूर सगळ्यांत पहिल्यादा होतो.
“जननी जन्मभूमिश्च स्वर्गादपि गरीयसी” असं राम सांगून गेला, पण उपयोग काय? रामच्या नावावर आज राजकारण झालं. आपल्याला मिळालेल्या पाठिंब्याच्या जोरावर “रामराज्य” आणायचं सोडून, नेत्यांनी राज्य केलं… धर्माचं राजकारण केलं.. स्वत: स्वर्गसुख उपभोगलं पण लोकांना देशोधडीला लावलं. स्वहित लोकहिताच्या पुढे ठेवलं. मग त्यांचा स्वप्रेमाचा घडा सगळ्यात मोठा नाही का? अयोध्या प्रश्नी निकाल लागला पण राजकारण संपलं नाही. आता तिथे मंदिर/ मशीद बांधेपर्यंत किंवा बांधून झाल्यावरही हे भिजतं घोंगड तसंच राहील. हे काय करून गेला राम? लोकोद्धारासाठी अयोध्येमध्ये जन्म घेऊन, सोन्याची लंका नको म्हणणारा, स्वहितापुढे जनहित, देशप्रेम ठेवणारा रामसुद्धा मनुष्ययोनीच्या भोगांपासून सुटला नाही. रामाचं सोडा तो देवपण असलेला मनुष्य होता. आपलं काय?
देशावर हल्ले झाले. युद्धं झाली. सैनिक-लोकं मारली गेली. संसार उधवस्त झाले. ‘मनांवर कायमची खूण राहिली’ ह्या सगळ्या म्हणायच्या सांगायच्या गोष्टी! हल्ल्यांनी direct affect झालेली जनता सोडता, सर्व हल्ले/युद्धं विस्मरणात जातात. जवानांच्या शवपेट्यांचे गैर-व्यवहार होतात. gas एजन्सी आणि पेट्रोल पंपांसाठी राजकारण होतं. मिडियाचं सगळयात महत्वाचं काम प्रबोधनाचं!  पण तिथेही हल्ल्यांचा उपयोग कव्हरेज दाखवण्यासाठी होतो. channel ची TRP वाढवण्यासाठी होतो. टीव्ही अवार्ड्स मिळवण्यासाठी होतो.
‘बिग बॉस’ सारखे कार्यक्रम पाकिस्तानच्या लोकांना घेऊन येतात. पाकिस्तानी सर्वसामान्य लोकांबद्दल मला आकस नाही पण प्रेमही नाही. त्यांच्या देशाकडून आपल्याला एवढा धोका असताना, का आणायचं त्यांना इकडे? आणि मग हल्ला झाला कि घाई गडबडीने त्यांना परत पाठवून द्यायचं! मग त्याचा मोठा गाजावाजा करायचा! जेवढा मोठा गाजावाजा तेवढी TRP! आणि TRP वाढवतं कोण? आपल्यासारखे छाती ठोकून देशप्रेम सांगणारे लोक! हे सगळं कशाला? मनोरंजन आपल्या जागी, देशप्रेम आपल्या जागी नको का? “controversy/ negative publicity ने TRP वाढवणे”, हा सगळयात सोपा मार्ग नव्या मिडियाने का अवलंबला आहे? मग नाही का आपल्या (मिडियातले लोक आणि आपण प्रेक्षक) स्वप्रेमाचा घडा सगळयात मोठा आणि देशप्रेमाचा सगळयात लहान?
सीमेवर जाऊन लढण्याची ताकद आपल्यात नाही, तर सामाजिक लढे चालवू असंही नाही. सगळीकडेच शेपूटघाले आपण! पण नको बघूया ‘बिग बॉस’, घालू बहिष्कार! बघू जमतंय का? ठाकरे म्हणताहेत म्हणून नाही करायचं, एकदा स्वत:ला वाटतंय म्हणून तरी करूयात. चेंज हवा असेल तर तो initiate करायची तयारी (आणि जवाबदारी) पण नको का? प्रेमाची उतरंड आपलीच, मग ती आपणच बदलू का नाही शकत? घेऊया राष्ट्रप्रेमाचा घडा सगळयात खाली, ठेऊया त्याला सगळयात सेफ!

IRT(Ice Road Truckers) Deadliest Roads

IRT(Ice Road Truckers) Deadliest Roads -संपदा म्हाळगी-आडकर १०/६/१०
 
 
हि माझी नवी आवडती सीरिअल. अमेरिकेत Ice Road Truckers हि सीरिअल बऱ्यापैकी हिट आहे. अमेरिकेतील हिमाच्छादित व दुर्गम अश्या भागात जीवनावश्यक वस्तू पुरवण्याचे काम हे Ice Road Truckers म्हणजेच ट्रकचालक करतात. बर्फाळ प्रदेशातून जाताना, दुर्गमता, प्रतिकूल हवामान, कठीण रस्ते ह्या सर्वांचा सामना करत आपलं काम चोख पार करत ते इतर ट्रकचालकांना मदत करतात. यंत्रांचं पुढारलेपण घेऊन, निसर्गावर मात करत ते पुढे जातात. पण काही दुर्दैवी चालक काळावर मात करू शकत नाहीत. दुर्गम ठिकाणी इंधन संपल्याने मदतीची वाट पाहत, तिष्ठत बसण्याची अथवा एका चुकीच्या वळणाने बर्फाखाली जलसमाधी मिळाल्याची वेळ काही ट्रक चालकांवर येते.
 
ह्या सीरिअलचा नवा अविष्कार म्हणजे IRT(Ice Road Truckers) Deadliest Roads. हि सीरिअल आवडण्याचं अजून एक कारण म्हणजे हे Deadliest Roads हिमालयातील आहेत. अमेरिकेतून आलेले ३ अनुभवी ट्रकचालक हिमालयाच्या बर्फाच्छादित राशींतून वाट काढत पुढे जाणार आहेत. परक्या देशात, अनोळखी लोकांमध्ये, अनोळखी रस्त्यांवर मार्गक्रमण करताना त्यांचे अनुभव कॅमेरात टिपले जाणार आहेत. ह्या ३ ट्रकचालकांमध्ये लिसा हि एक स्त्री चालक आहे. उरलेले दोघे रिक व अलेक्स हे मुरलेले चालक आहेत. मुरलेले असूनही त्यांना भारतातील रस्त्यांवर येणारे अनुभव वेगळे व लक्षणीय असतील ह्यात वाद नाही. ह्या ट्रक चालकांना ३ क्लीनर्स सोबत दिले आहेत.
असह्य उकाडा (ट्रकमध्ये A.C. नाही हे वेगळे सांगायला नको), रस्त्यावरील गर्दी, दुचाक्यांचे प्रमाण, बेभान वाहतूक, गाय-बैलांसारखे सोबती, चिंचोळे रस्ते, चढते घाट, लेन-ड्राईविंगची सवय ह्या सर्वांमध्ये अमेरिकी ट्राफिक सेन्स किती काळ टिकतो, हे पाहायला नक्की आवडेल. पहिला भाग पाहता, दिल्लीतून निघताना लिसाला मिळालेले un-divided attention, “स्त्री ट्रक चालक” (सुज्ञांनी “गोरी चमडी” असे वाचावे.) आकर्षण जग-जाहीर करून गेले. तिला स्त्री म्हणून येणारे अनुभव पाहण्याची उत्सुकता नक्कीच आहे. छोट्या वाहन चालकांचे वाहन कौशल्य (गाड्या घुसवणे, घाटामध्ये हेड-ऑन कोलीजन टाळण्याचे तंत्र) पाहून रिकने उघडलेली आपली शिवराळ इंग्रजीची थैली, ब्लीपच्या स्वरुपात प्रेक्षकांचे मनोरंजन करते. (माझा प्रश्न हा कि, “हे गोरे टीव्हीवाले (हा वर्णभेदाचा पुरस्कार नव्हे, सोयीस्कर म्हणून वापरलेला शब्द) इंग्रजी शिव्या ब्लीप करू शकतील पण क्लीनर्स/स्पॉटर्सन्नी दिलेल्या इरसाल हिंदी शिव्यांचं काय?”, त्या शिव्यांचं काय होतं हे मला पाहायचं आहे.) ह्या ट्रक चालकांनी आत्तापर्यंत दिल्लीपासून सिमल्यापर्यंत प्रवास पूर्ण केला आहे.
हिमालयाच्या पर्वतरांगा, उंच कडे, खोल शब्द तोकडा पडेल इतक्या खोल दऱ्या, वळणदार रस्ते हे सर्व वर्णन करण्यासाठी पारणं फिटणे, नेत्रदीपक, नयनरम्य वगैरे शद्ब कमीच! पहिला भाग पाहून मनोरंजन झाले हे खरं असलं तरी मनात कुठेतरी भारतीय ट्रकचालाकांबद्दल आदर वाढला. दारू पिऊन ट्रक (for that matter कोणतेही वाहन) चालाविनारयांसाठी हा आदर मुळीच नाही. तो आहे, पोटाला २ वेळेचं मिळण्यासाठी, हाताला रोजगार म्हणून, जीवावर उदार होऊन काम करणाऱ्यांसाठी! सोनाराने कान टोचावे लागतात अशी म्हण आहे.. ह्यावेळी सोनार गोरा होता!