Posts from the ‘तळव्यावर मेंदीचा’ Category

तळव्यावर मेंदीचा (भाग ५)

 
जेवताना आईने विषय काढला, “उप्पू, फोटो पाहिलास का रे?”
“हो” -उत्पल.
“आवडली का मुलगी? चांगली शिकलेली आहे” -आई.
“हो चांगली आहे” -उत्पल.
“मग त्यांना फोन करून भेटायला बोलावू का?” -आई.
“एक दिवस थांब, मी विचार करून सांगतो” -उत्पल. आईचा थोडा हिरमोड झाला. 
 
मनुच्या घरीसुद्धा जेवणं आटोपली. मनु आईला मागची आवारावर करायला मदत करत होती.
“मनु, एक छान स्थळ आलंय. मुलगा चांगला आहे. घर चांगलं आहे. स्वत:ची कंपनी आहे. फोटो आणलाय मी केंद्रातून. फोटो तुझ्या टेबलावर ठेवलाय तो बघ. तू तयार असशील तर पुढे बोलणी करू” -आई.
“बर आपण उद्या सकाळी बोलू. मला आता अर्जंट मेल चेक करायच्यात, मी चालले” -मनु.
“ठीक आहे. फोटो बघ” -आई. 
 
***
 
यु आर लॉग्ड इन ऍज ‘SaberCat’. लगेच instant मेसेज आला.
Caveman: “कुठे होतीस तू?”
SaberCat: “इथेच आहे. व्यस्त होते जरा”
Caveman: “मी तुला मिस केलं”
SaberCat: “मी पण मिस केलं तुला”
Caveman: “तुझा विश्वास बसणार नाही, मी तुला पाहिलं नाहीये पण मला वाटतंय मी तुझ्या प्रेमात पडलोय”
SaberCat: “आणि आता मी काय सांगतेय ह्यावर तुझा विश्वास बसणार नाही, मी भेटले तुला आज आणि तुला कळलंही नाही”
Caveman: “काय सांगतेस काय?”
              “आज मला कितीतरी मुली भेटल्या हिला कसा ओळखू?”
SaberCat: “हं खरंय”
Caveman: “तू कसं ओळखलंस मला?”
SaberCat: “अंत:चक्षुंनी… हीहीही.. अगदी आत्तासुद्धा तुझी छबी माझ्या डोळ्यांसमोर आहे.”
Caveman: “खरं सांग”
SaberCat: “खरंच सांगतेय. गाठी वर बांधल्या जातात हेच खरं. तू मला पसंत आहेस”
Caveman: “खरं सांग”
SaberCat: “बाय. गुड नाईट”
Caveman: “सांग ना आता. हा कसला आंधळी कोशिंबीरचा खेळ चालवला आहेस तू?”
SaberCat: “बर एक हिंट”
Caveman: “ओके”
SaberCat: “तळव्यावर मेंदीचा अजून रंग ओला, माझ्या मनी प्रीत तुझी घेते हिंदोळा…. बाय, मी गेले आता, कीप गेसिंग!” 
 
“आज भेटलो? आणि हिंट काय म्हणे ‘तळव्यावर मेंदीचा… ‘, श्रावण चालू आहे. एक दोघींचा अपवाद सोडला तर सगळ्यांच्या हातावर मेंदी आहे. कोण कोण मुली भेटल्या आज मला? ओनीरची बहिण, ऑफिसची रेसेप्शनिस्ट, शेजाऱ्यांची रेवा, बसमध्ये नेहमी दिसणाऱ्या, इंटरव्यूला आलेल्या मुली… इंटरव्यूला आलेली मेंदीवाली तर नाही ना? मेंदीवाली असेल तर सहीच! तिला मी माझा आयडी सांगितला होता ‘Caveman’. तीच असायला हवी ती ‘दर्शना काळे – सुदर्शना’. आईला पण काही प्रॉब्लेम नसेल. तिला पण पसंत आहेच. आईला सांगून टाकावं ‘हो’ म्हणून. आगे जो होगा देखा जायेगा”
 
***
 
सकाळी मनुने लाजत आईला आपला होकार सांगितला. दर्शनाच्या बाबांनीही यथावकाश फोन करून भेटण्याची वेळ ठरवली. दुसऱ्या दिवशीच भेटायचं ठरलं.
उत्पल ऑफिस मधून लवकर घरी आला. आवरून तयार झाला. थोड्या वेळात पाहुणे आले. आई वडिलांच्या मागून दर्शनाही आत आली. तिला पाहून उत्पल खूष झाला. मनात विचार सुरु झाले, “अरे सही हीच ती मेंदीवाली. पण हीच ‘SaberCat’ असेल का?”
 
चहा झाला, खाणं झालं, गप्पा झाल्या. सगळे म्हणाले, “मुलांना एकमेकांना काही प्रश्न विचारायचे असतील तर विचारू द्या”  उत्पलने सुरुवात केली, “तुला मेंदी खूप आवडते का?”
“हो, मला तिचा ओला लालचुटुक रंग खूप आवडतो” -दर्शना. “आत्ता ‘ओला’ म्हणाली का ही?”, उत्पलच्या आशा पल्लवित झाल्या.
“तुला ऑनलाईन गेमिंग मध्ये रस आहे का?” -उत्पल.
“उत्पल हा काय प्रश्न? तू काय तुझ्या कंपनीसाठी इंटरव्यू घेतोयेस का?”, उत्पलची आई जराशी चिडून म्हणाली.
“विचारू द्यात वाहिनी. दोघांचे विचार जुळतात का नाही हे बघू द्यात. बोल दर्शु” -दर्शनाचे बाबा.
“नाही” -दर्शना.
“अजिबात नाही?”, थोडसं खट्टू आणि बरचसं आश्चर्यचकित होऊन उत्पल म्हणाला.
“अगदी अजिबात नाही असं नाही” -दर्शना.
“ओह बर मग ठीक आहे. कुठे करते?”, उत्पल थोडसं उत्कंठीत होऊन म्हणाला.
“कुठे म्हणजे कॉम्पुटरवर!”, दर्शना थट्टेच्या स्वरात म्हणाली.  
“नाही म्हणजे कुठल्या साईटवर?”, उत्पल फारच अधीर झाला.
“प्रेमगेम्स.नेट!”, असं म्हणून दर्शना गालातल्या गालात हसली. साईट ओळखीची नसल्याने उत्पल नाराज झाला. “म्हणजे ही ती नाही, ही ‘SaberCat’ नाही”, त्याने मनाशी पक्कं केलं. “इंटरव्यूला तर वेगळी साईट सांगितली होतीस” असं अगदी तोंडावर आलं होतं उत्पलच्या. पण वैयक्तिक आणि व्यावसाईक जीवनं एकत्र करायची नाहीत हे त्याने आधीच ठरवलं होतं.
“कोणता गेम?”, उत्पलने धंद्याचा रिसर्च सुरु केला.
“गेम, ‘आंधळी कोशिंबीर’!”, दर्शना परत थट्टेच्या स्वरात म्हणाली.  
“माझं लॉगीन आय डी ‘Caveman’ आहे”, असं म्हणून दर्शना खुदकन हसली.
“हो का? मग माझं लॉगीन ‘SaberCat’ आहे”, असं बोलून उत्पलही हसू लागला. त्यांच्या बोलण्याचा आणि हसण्याचा दोन्हीचा अर्थबोध इतर कोणालाही झाला नाही. अजून काहीही विचारायचे नाही असं ठरवून, दर्शना आणि उत्पलने पसंत केल्याचं सगळ्यांना सांगितलं.
दर्शनाच्या तळव्यावर आता उत्पलच्या नावाची मेंदी लागणार होती. ओला लालचुटुक रंगही येणार होता, दोघांच्या मनात प्रीत हिंदोळा घेत होती!
-समाप्त.
 
 
Advertisements

तळव्यावर मेंदीचा (भाग ४)

“मनु, भेटली का शुभदा?” -आई.
“हो! खूप मजा आली” -मनु.
“कशी आहे ती? पुढच्या वेळेला तिला घरी बोलव. मी सांगितलंय म्हणून सांग” -आई.
“हो” -मनु.

***

 
लॉग्ड इन ऍज ‘Caveman’. नव्या इमेलचा प्रबंध चालू आहे.
Dear SaberCat,
I missed you for last two days. I like you. I think, I am falling in love with you.
Waiting for your reply,
Caveman.
माउस सेंड बटणावर नेऊन उत्पल, नुसताच स्क्रीनकडे पाहत होता. “पाठवावं? का नको?”, विचार चालू होते. शेवटी backspace करून त्याने सगळा मजकूर काढून टाकला. laptop बंद करून जागेवरून उठला.   
 
***
 
मंगळवारी ठरलेल्या वेळी सगळे निवडलेले उमेदवार दुसऱ्या पातळी परीक्षेसाठी आले होते. उत्पलने समूह संवादासाठी सगळ्यांना एकत्र बोलावले. त्यात ती पण होती, मेंदीवाली. पण आज तिच्या हातावर मेंदी काहीशी पुसट झालेली. उत्पलला एकदम फोटोची आठवण झाली. “हिलाच आईने पसंत केलंय माझ्यासाठी. मला पण आवडलीय ही. आज मला हिचा इंटरव्यू घ्यायचाय. अरे हो इंटरव्यू!”. एकदम भानावर येऊन त्याने आलेले सगळे विचार बाजूला सारले. 
समूह-संवाद चांगल्या रीतीने पार पडला. आता तो प्रत्येकाची परत एकदा मुलाखत घेणार होता. रेसेप्शनिस्ट एकेक करून सगळ्यांना उत्पलच्या केबिन मध्ये पाठवत होती.  
‘पुसट मेंदी’ वाली आत आली. तिला पाहून परत त्याला तिच्या फोटोची आठवण झाली. सुरवातीची शुभेच्छा देवाण-घेवाण झाली. तिने आपला रेझ्युमे त्याच्या समोर ठेवला, नाव – ‘दर्शना काळे’, “ओह हिचं नाव दर्शना आहे तर. आईने सांगितलं नव्हतं. हिचं नाव सुदर्शना असायला हवं होतं नाही”, मी काय विचार करतोय? मला हिचं इंटरव्यू घ्यायचाय”, त्याने परत सगळे विचार गुंडाळून ठेवले. इंटरव्यू चालू झाला. टेक्निकल प्रश्न झाले. आता व्यक्तिमत्व आणि aptitude चेक करायचं होतं.
“तुला गेमिंग आवडतं का? करतेस का?” -उत्पल.
“येस सर! आय लाईक गेमिंग! खरंतर मी रोज गेम खेळते” -दर्शना.
“ऑनलाईन गेमिंग करतेस का?” -उत्पल.
“हो …. ह्या साईटवर” -दर्शना.
“ओह, तिथे मी पण खेळतो. माझा आयडी ‘Caveman’ आहे” -उत्पल. आपण उगाच जास्त माहिती देतोय हे लक्षात आल्यावर त्याने विषय बदलला.
“आमची कंपनी ऑनलाईन गेमिंग सोफ्टवेअरच्या क्षेत्रात उतरणार आहे. स्टार्ट-अप आहे खूप काम करावं लागेल. तयारी आहे का?”
उत्पलने विचारलं.
“येस सर.” -दर्शना.
थोडा वेळ अजून प्रश्न विचारण्यात आणि गप्पा मारण्यात गेला. काहीजण कागदावर सिलेक्ट झाले, काही मनातल्या मनात. दर्शनाही खूष होती.
 
***
 
जेवताना आईने विषय काढला, “उप्पू, फोटो पाहिलास का रे?”
“हो” -उत्पल.
“आवडली का मुलगी? चांगली शिकलेली आहे” -आई.
“हो चांगली आहे” -उत्पल.
“मग त्यांना फोन करून भेटायला बोलावू का?” -आई.
“एक दिवस थांब, मी विचार करून सांगतो” -उत्पल. आईचा थोडा हिरमोड झाला. 
 
मनुच्या घरीसुद्धा जेवणं आटोपली. मनु आईला मागची आवारावर करायला मदत करत होती.
“मनु, एक छान स्थळ आलंय. मुलगा चांगला आहे. घर चांगलं आहे. स्वत:ची कंपनी आहे. फोटो आणलाय मी केंद्रातून. फोटो तुझ्या टेबलावर ठेवलाय तो बघ. तू तयार असशील तर पुढे बोलणी करू” -आई.
“बर आपण उद्या सकाळी बोलू. मला आता अर्जंट मेल चेक करायच्यात, मी चालले” -मनु.
“ठीक आहे. फोटो बघ” -आई. 
 
(क्रमश:) 

तळव्यावर मेंदीचा (भाग ३)

“ओनीर इंटरव्यू कसे चालू आहेत?” -उत्पलने फोनवरून प्रश्न विचारला. आज ऑफिसमध्ये तो उशिरा आला होता.
“सो फार सो गुड. चांगले चालू आहेत. काही अगदीच बिगिनर्स आहेत. बहुतेक सगळे गेमिंग सोफ्टवेअरचा अजिबात अनुभव नसलेले” -ओनीर.
“ओह बर. लेट्स सी हाऊ इट गोज. मुख्य म्हणजे गेमिंगचा कल पाहिजे. aptitude!” -उत्पल.

 फोन झाल्यावर उत्पल इंटरव्यूविषयी विचार करत होता. “काही चांगले कॅन्डीडेट्स मिळाले पाहिजेत. टेक्निकली सॉलिड!”.
नेहमीच्या सवयीने इमेल चेक केल्या. “आज पण एकही इमेल नाही तिची? कुठे गेलीय कुठे हि मुलगी?” तो मनाशी बोलत होता. 
ओनीर आणि उत्पल हे दोघेही पूर्वीचे सहकर्मचारी. सोफ्टवेअर तंत्रज्ञानात तसा दोघांनाही आठेक वर्षांचा अनुभव. गेमिंग सोफ्टवेअरची दोघांना चांगली जाण होती. शेवटी दोघांनीही, नोकरी सोडून, एकत्र येऊन एक गेमिंग सोफ्टवेअर कंपनी सुरु केली. सगळी कामं निम्मी जबाबदारी उचलून करायची असं त्यांनी आधीच ठरवलं. कंपनीत दोघांचा समान वाटा होता आणि कंपनीच्या नावातही… ओनीरचा ‘O’ आणि उत्पलचा ‘pal’.
काहीतरी विसरला म्हणून, उत्पल परत रिसेप्शनिस्ट कडे गेला. त्या दोन मुली अजून तिथेच होत्या. हसत होत्या. “ह्यांचा नंबर आला नाही वाटतं?” त्याने मनाशी विचार केला. त्या दोघींचा मेंदीवरून विषय चालला होता. एकीनं हातावर मेंदी काढली होती. “ती मेंदीवाली छान आहे”, विचार करत तो केबिनकडे परत गेला.
 
***
 
घरी कॉम्पुटरच्या टेबलाचा खाना उघडल्यावर, उत्पलला एक पाकीट दिसलं. ते त्यानं ठेवलेलं नव्हतं. “आईने ठेवलं असेल. सकाळी काहीतरी फोटोबद्दल बोलत होती ती”, त्याच्या मनात विचार आला. “परत एका मुलीचा फोटो असेल. आई बाबांना का इतकी घाई झालीय लग्नाची? माझी तयारी नाहीये अजून. सांगूनही ऐकत नाहीत”, “मला आत्ता लग्न करायचं नाहीये, का मला ह्या मुलींशी लग्न करायचं नाहीये?”, “तिने इमेलही केली नाही आज. किती वेळा चेक केलं मी”, “मी तिच्या प्रेमात पडलोय का? का मी दर १५ मिनिटांनी तिची इमेल आलीय का पाहत होतो?”, “मला ती आवडलीय हे नक्की”, “फोटो पाहू कि नको? का आधी इमेल चेक करू?” सगळे विचार मनात पिंगा घालत होते.
लॉगइन केलं. अजून इमेल नाही. मग फोटो बघायचा ठरवलं, पाकीट उघडलं. “अरेव्वा! छान आहे कि मुलगी. सुंदर! आईने अगदी शोधून आणलीय”, “काहीशी सकाळच्या मेंदीवालीसारखी दिसते नाही? का तीच??..” थोडा वेळ गेला.
“मला काय होतंय हे? मला ‘SaberCat’ आवडतीय, तिच्या इमेल्सची मी वेड्यासारखी वाट पाहतोय. मग ती सकाळची मेंदीवाली, ती मला दिसायला खूपच आवडलीय.  आणि योगायोग म्हणजे तीच आईला पण आवडलीय म्हणूनच तिने फोटो दिलाय आणून. मेंदीवालीचं स्थळ चालत आलाय. मग ‘SaberCat’ चं काय?”, “मी वेडा होईन आता”. laptop बंद करून तो झोपी गेला.
 
लॉगइन ‘SaberCat’, पासवर्ड “********”. काही मेसेज नाही, इमेल पण नाही. वाट पहिली, ‘Caveman’ चा पत्ता कुठंय. आलाच नाही तो. “का आला नाही तो? झोपला कि काय?”, “झोपला कश्यावरून? त्याच्याकडे दिवस असेल तर?”, “चिडला तर नसेल ना माझ्यावर? काल मी लॉगइन केलं नाही म्हणून”, “येना रे! तुला इंटरव्यूबद्दल सांगायचय.”
 
***
सकाळी शिंकत शिंकतच, शुभदा स्वयंपाकघरात आली.
“शुभा, किती ग ही सर्दी! इतकी सर्दी होते तर मग कशाला लावायची मेंदी?”, आई नाराजीच्या स्वरात शुभाला म्हणाली.
“अग आई सकाळ ची वेळ आहे म्हणून वाटतंय. नंतर कमी होईल” -शुभदा.
“पण आधीच तुझी थंड प्रकृती त्यातून हिवाळा मग हवेत कशाला उद्योग?” – आई. शुभदाला आईची तक्रार अपेक्षितच होती.
“आई, आज मी दुपारी जेवायला घरी नाहीये ” -शुभदा.
“अग सुट्टीच्या दिवशी तरी घरी जेव” -आई.
“अग परवा इंटरव्यूला दर्शु भेटली. किती वर्षांनी! तुला आठवते का ग?” -शुभदा.
“हो” -आई.
“तिथे सगळं बोलणं झालं नाही, म्हणून आज ‘वैशाली’ त भेटायचं ठरलंय” -शुभदा.
“बर, पण लवकर या घरी. स्थळ आणि वेळेचं भान राहत नाही एकदा गप्पा सुरु झाल्यावर” -आई. आईचं म्हणणं पटल्यासारखं “हं”, म्हणून, शुभदा तिकडून निघून गेली.
 
शुभदा आणि दर्शना दोघी ‘वैशाली’ त भेटल्या.
“शुभा, तुझी मेंदी बघू” -दर्शना. शुभाने हात पुढे केला. “छान आलीय. माझ्यापेक्षाही छान! किती सुंदर रंगलीय ग!”.
“हो. मला पण काढावीशी वाटली” -शुभदा.
“नवऱ्याचं भरपूर प्रेम असणार आहे म्हणजे!” -दर्शना.
“लेट्स होप!” -शुभदा. दोघी खिदळल्या.
 
***
 
“हेलो ओनीर, कसा आहेस?” -उत्पलने ओनीरला फोन लावला.
“मी ठीक, तू?” -ओनीर.
“मी पण ठीक. अरे इंटरव्यूजबद्दल बोलायचं होतं” -उत्पल.
“अरे हो! तुला मी इमेल केलीय पण बोललेलं जास्त बर” -ओनीर.
“हं” -उत्पल.
“मी ६ जणांना शोर्टलिस्ट केलंय. तू त्यांचं दुसऱ्या पातळीचं स्क्रीनिंग कर” -ओनीर.
“ओके! कोणी चांगलं आहे का?” -उत्पल.
“येस, ४ मुलं आणि २ मुली आहेत. टेक्निकली सॉलिड आहेत. सहापैकी दोघातिघांना गेमिंगचा aptitude आहे असं वाटतंय” -ओनीर.
“ओके, ठीक आहे. मंगळवारी बोलावलंय ना?” -उत्पल.
“हो” -ओनीर.
“ठीक आहे. सोमवारी ऑफिसमध्ये भेटू” -उत्पल. 
दोघांनी फोन ठेवला, “आय होप ती मेंदीवाली सिलेक्ट झाली असेल”.
 
***

 

“मनु, भेटली का शुभदा?” -आई.
“हो! खूप मजा आली” -मनु.
“कशी आहे ती? पुढच्या वेळेला तिला घरी बोलव. मी सांगितलंय म्हणून सांग” -आई.
“हो” -मनु.
 
(क्रमश:) 

तळव्यावर मेंदीचा (भाग २)

 
“आई, आज गजर झाला नाही का ग?” खोलीतून बाहेर येत, उत्पल डोळे चोळत आईला म्हणाला.
“अरे झाला की. खूप वेळ वाजत होता. शेवटी मीच येऊन बंद केला. तुला हाक मारली, हलवलं पण” -आई.
“पण उठवायचं ना!” -उत्पल.
“हाक मारली, हलवलं? आता अजून काय करायचं? तू अजिबात उठत नव्हतास. काल रात्री गेम खेळत बसला असशील. मी दोन वाजता उठले तेंव्हा तुझ्या खोलीतला दिवा चालू होता.” बोलता बोलता, आईने चहाचा कप समोर ठेवला. आईला काही उत्तर न देता तो जवळ ओढून उत्पलने तोंडाला लावला. आईलाही उत्तराची अपेक्षा नव्हतीच.
“उत्पल, बाबा विचारात होते, फोटोचं काय झालं म्हणून. मी काय सांगू त्यांना?” -आई.
“बर मला आता उशीर झालाय. मी आवरून येतो पटकन. आपण नंतर बोलू.” -उत्पल.
“का आज इतकी घाई काय आहे? तू तर लेट जातोस ना?” -आई.
“आज नवीन कॅन्डीडेट्स येणार आहेत” -उत्पल.
 
***
 
“दर्शना, झाली का तयारी?”, डबा आणून देतच आईने प्रश्न विचारला.
“हो झाली.” -दर्शना.
“प्रमाणपत्र वगैरे घेतलंस ना ग?” -आई.
“हो. आई तू डबा दिलास पण कधी खायला वेळ होईल माहित नाही. इंटरव्यू किती वेळ चालेल माहित नाही.” -दर्शना.
“जेंव्हा होईल तेंव्हा खा. जायला वेळ असेल तर आताच खाऊन घे. रिकाम्या पोटी डोकं चालत नाही.” -आई.
“नको मी बघीन. आता खायला वेळ नाहीये.” -दर्शना.
 
***
 
“शारदा! तू बोलली नाहीस मनुशी?” -श्रीधर.
“नाही हो! काल बोलणार होते, गेले पण होते तिच्या खोलीत. आधीच उशिरा आली होती. आल्या आल्या झोपली बिचारी. दमली होती बहुतेक” -शारदा.
“आज इंटरव्यूला गेलीय. त्यामुळे आज राहू दे” -श्रीधर.
“बर” -शारदा.
“पण उद्या नक्की विषय काढ. मुलाकडची मंडळी फार थांबायची नाहीत. स्थळ चांगलं आहे” -श्रीधर. 
“हं” -शारदा. 
 
***
 
दर्शनाने रिसेप्शनिस्टकडे नाव नोंदवलं. येऊन इतर उमेदवारांबरोबर प्रतीक्षालयात बसली.
“अरेच्या! शुभदा, तू पण इकडे?” -दर्शनाला बालमैत्रीण इथेच भेटायची होती.
“हाय दर्शना! कशी आहेस? Long time” -शुभदा.
“येस. मी छान. तू?” -दर्शना.
“मी पण छान, इकडे इंटरव्यूला का?” -शुभदा.
“हो. आय लव गेम्स! चांगली संधी दिसली म्हणून म्हणलं अप्लाय करावं” -दर्शना.
“सेम हिअर. आय लव गेमिंग टू. आज पहिल्या पातळीची चाचणी आहे ना ग?” -शुभदा.
“येस….. तू कुठे खेळतेस? आपण शेअर करू ना…” -दर्शना. दोघींच्या गप्पा रंगल्या. बाकीचे उमेदवार बरेच तणावाखाली वाटत होते. काहीजण काहीतरी वाचण्याचा प्रयत्न करत होते.
 
एक व्यक्ती घाईघाईने ऑफिसमध्ये शिरली. दर्शना आणि शुभदाचं गप्पांमुळे, आजूबाजूला लक्ष नव्हतं. ऑफिसात आलेल्या व्यक्तीचं त्यांच्याकडे लक्ष गेलं. “किती जोरात बोलताहेत ह्या मुली? इंटरव्यूचं टेन्शन नाही का ह्यांना? आत गेल्यावर कळेल”, “हुशार असतील कदाचित. त्यामुळे त्यांना टेन्शन नसेल कदाचित. ओनीर पाहिलंच कोण किती पाण्यात आहे”. त्या व्यक्तीने विचार केला. एकदा त्यांच्याकडे पाहिलं. रेसेप्शनिस्टकडे आजच्या भेटी-गाठींची माहिती घेऊन ती व्यक्ती आपल्या केबिनकडे गेली. जाताना परत एकदा दोघींकडे पाहिलं. त्याच्या केबिनच्या दरवाजाच्या आवाजाने दोघी जागेवर आल्या. कंपनीतली कोणतीतरी मोठ्या हुद्द्याची व्यक्ती इथून गेल्याचा त्यांच्या लक्षात आलं. दोघीही थोड्याश्या वरमल्या.
 
***
 
“ओनीर इंटरव्यू कसे चालू आहेत?” -उत्पलने फोनवरून प्रश्न विचारला. आज ऑफिसमध्ये तो उशिरा आला होता.
“सो फार सो गुड. चांगले चालू आहेत. काही अगदीच बिगिनर्स आहेत. बहुतेक सगळे गेमिंग सोफ्टवेअरचा अजिबात अनुभव नसलेले” -ओनीर.
“ओह बर. लेट्स सी हाऊ इट गोज. मुख्य म्हणजे गेमिंगचा कल पाहिजे. aptitude!” -उत्पल.
 
फोन झाल्यावर उत्पल इंटरव्यूविषयी विचार करत होता. “काही चांगले कॅन्डीडेट्स मिळाले पाहिजेत. टेक्निकली सॉलिड!”.
नेहमीच्या सवयीने इमेल चेक केल्या. “आज पण एकही इमेल नाही तिची? कुठे गेलीय कुठे हि मुलगी?” तो मनाशी बोलत होता. 
ओनीर आणि उत्पल हे दोघेही पूर्वीचे सहकर्मचारी. सोफ्टवेअर तंत्रज्ञानात तसा दोघांनाही आठेक वर्षांचा अनुभव. गेमिंग सोफ्टवेअरची दोघांना चांगली जाण होती. शेवटी दोघांनीही, नोकरी सोडून, एकत्र येऊन एक गेमिंग सोफ्टवेअर कंपनी सुरु केली. सगळी कामं निम्मी जबाबदारी उचलून करायची असं त्यांनी आधीच ठरवलं. कंपनीत दोघांचा समान वाटा होता आणि कंपनीच्या नावातही… ओनीरचा ‘O’ आणि उत्पलचा ‘pal’.
काहीतरी विसरला म्हणून, उत्पल परत रिसेप्शनिस्ट कडे गेला. त्या दोन मुली अजून तिथेच होत्या. हसत होत्या. “ह्यांचा नंबर आला नाही वाटतं?” त्याने मनाशी विचार केला. त्या दोघींचा मेंदीवरून विषय चालला होता. एकीनं हातावर मेंदी काढली होती. “ती मेंदीवाली छान आहे”, विचार करत तो केबिनकडे परत गेला.
 
(क्रमश:)

तळव्यावर मेंदीचा (भाग १)

तळव्यावर मेंदीचा -संपदा म्हाळगी-आडकर २/२७/१०
 
रात्रीचे २ वाजलेत. इंटरनेटवर तो इमेल चेक करतोय. डोळे फक्त एका इमेलच्या प्रतीक्षेत.
“ती रोज न चुकता येते खेळायला. आज कशी नाही आली?”, “एक इमेल तरी करायची ना?”, “मला का करेल ती इमेल? मी कोण तिचा? ती तरी कोण माझी?” असे अनेक विचार त्याच्या मनात चाललेत. तेवढ्यात स्वयंपाकघरात काहीतरी वाजलं म्हणून घड्याळाकडे लक्ष गेलं. “अरे बाप रे! दोन?? झोपायला हवं. उद्या खूप काम आहे. लवकर जायचंय”, म्हणून त्याने दिवा बंद केला.

 
ती झोपलीय शांत. उद्या तिचाही महत्वाचा दिवस आहे. “आज राहिलाच गेम खेळायचा”, “तो पण वाट पाहून गेला असेल” “वाट? वाट का पाहिल तो माझी?” हे आलेले विचार झटकून झोपलीय कारण उद्याचा दिवस फार महत्वाचा आहे. 
 
***
 
चार महिन्यांपूर्वी, अश्याच एका उत्तररात्री, एका ऑनलाईन गेमिंग साईटवर, गेम खेळायला ‘Caveman’ ला ‘SaberCat’ नी आव्हान दिलं. तसं आधीही त्याला बरेच जणांनी आव्हान दिलेलं होतं. गेम खेळणं हा त्याच्या रिसर्चचा एक भाग होता. त्याच्या धंद्यासाठी लागणारा रिसर्च! गेम खूप रंगला. मजा आली दोघांना!
गेमिंग साईटवर तुम्हाला सगळे तुमच्या टोपणनावांनी ओळखतात. फायदा एक कि समोरच्याला तुमची खरी ओळख कधीही कळत नाही. आणि तो हरला तरी तुमचं काही बिघडवू शकत नाही.
गेम संपला. ‘Caveman’ जिंकला. त्याला चांगला सराव होता. त्याने आणखी एका गेमसाठी विचारलं. समोरून “हो” आलं. परत एक खेळ झाला. ‘Caveman’ परत जिंकला. त्याने न राहवून instant मेसेज पाठवला. “You play like a girl!” असं करून laptop बंद करणार एवढ्यात त्याला उलटा instant मेसेज आला. “No I don’t! And even if I do that is b’coz I am a girl”.
उत्तराने तो चक्रावला. “अरे मुलगी आणि गेम? सॉलिड?”
गेले चार महिने हेच चालू आहे. ‘Caveman’ आणि ‘Sabercat’ रोज गेम खेळताहेत. रोज कोणीतरी जिंकतो, कोणीतरी दुसऱ्याला जिंकून देतो. मग दोघांपैकी कोणीतरी instant मेसेज करतं. मग खेळ बाजूला राहतो फक्त instant मेसेजेसच होतात .
 
***
 
सकाळचा चहा घेत असताना, बाबांना काहीसं आठवलं. हातातला सकाळ खाली ठेवत, आपल्या आधीच नाकावर आलेल्या चष्म्याला, अजून खाली करत, त्यांनी विचारलं, “मनु आज कुठे इंटरव्यू?”
“एक स्टार्ट-अप आहे. ‘ओपल सिस्टिम्स’. कॉम्पुटर गेम्स कंपनी आहे.” -मनु.
“बेस्ट ऑफ लक बेटा! डू गुड!” -बाबा.
“थेंक यू बाबा! आय एम वेरी एक्सायटेड! मला गेम्स कंपनीत काम करायचं होतं केंव्हापासून. यू नो हाऊ मच आय लाईक गेम्स!” -मनु.
“येस आय नो! तयारी झाली का?” -बाबा.
“हो बाबा!” -मनु.
“आई काही बोलली का ग तुझ्याशी?” -बाबा.
“कश्याविषयी?” -मनु.
“नाही काही नाही. तू पळ तुला उशीर होतोय ना!” -बाबा.
“येस मी जाते. आवरून येते मग बोलू.” -मनु.
“नको काही घाई नाही. संध्याकाळी बोलू.” -बाबा.
“ओकीमिडीज” -मनु.
“आता हे काय नवीन?” -बाबा.
“आर्किमिडीज तसं ओकीमिडीज. म्हणजे ओके हो!” -मनु. हसत ती आपल्या खोलीकडे मार्गस्थ झाली.
 
***
 
“आई, आज गजर झाला नाही का ग?” खोलीतून बाहेर येत, उत्पल डोळे चोळत आईला म्हणाला.
“अरे झाला की. खूप वेळ वाजत होता. शेवटी मीच येऊन बंद केला. तुला हाक मारली, हलवलं पण” -आई.
“पण उठवायचं ना!” -उत्पल.
“हाक मारली, हलवलं? आता अजून काय करायचं? तू अजिबात उठत नव्हतास. काल रात्री गेम खेळत बसला असशील. मी दोन वाजता उठले तेंव्हा तुझ्या खोलीतला दिवा चालू होता.” बोलता बोलता, आईने चहाचा कप समोर ठेवला. आईला काही उत्तर न देता तो जवळ ओढून उत्पलने तोंडाला लावला. आईलाही उत्तराची अपेक्षा नव्हतीच.
“उत्पल, बाबा विचारात होते, फोटोचं काय झालं म्हणून. मी काय सांगू त्यांना?” -आई.
“बर मला आता उशीर झालाय. मी आवरून येतो पटकन. आपण नंतर बोलू.” -उत्पल.
“का आज इतकी घाई काय आहे? तू तर लेट जातोस ना?” -आई.
“आज नवीन कॅन्डीडेट्स येणार आहेत” -उत्पल.
 
(क्रमश:)