ती -संपदा म्हाळगी-आडकर ६/२७/१०

आज खूप वर्षांनी मराठी नाटक पाहायचा योग आला. युएसमध्ये मराठी नाटक पाहायला मिळणं हे काहीसं दुर्मिळच. मराठी नाटकं एकतर खूप कमी वेळा इकडे येतात. त्यामुळे मिस करणं शक्यच नव्हतं. नाटक होतं, “ती”. “ती” ऐकल्यावर नाटक स्त्रीला केंद्रबिंदू ठेवून केलेलं असणार हे उघड होतं. ग्रुपमधल्या मैत्रिणींनी एकत्र जाऊन नाटक पाहायचं ठरवलं.

 “ती”, सादरकर्त्या वंदना गुप्ते आणि राणी वर्मा. हे जाहिरातीत जेंव्हा वाचलं तेंव्हा सॉलिड उत्सुकता निर्माण झाली. वंदना गुप्ते हे नाव ऐकल्यावर “जायचंच” असं ठरवलं. मराठीतली “फटाकडी” ह्या वर्गात बसणारी आणि तरीही एक शालीनता जपलेली हि गुणी अभिनेत्री बहुतेक सगळ्यांना आवडते. म्हणलं, राणी वर्मा आहे म्हणजे गाणं असणारच हे उघड होतं.

तिकीट काढली. नाटक अगदी हाऊसफुल होतं. सुरुवात एकदम झकास झाली. वंदना गुप्तेच ती! खरंतर त्यांना एकेरी बोलवण्याइतकी माझी लायकीही नाही पण वयही नाही. पण त्यांच्या त्या उस्फुर्त आणि लाइव्हली अभिनयाने त्यांनीच ही अंतरं कुठेतरी कमी केल्यासारखी वाटतात. सुरुवातीला प्रयोगाने मनाची पकड घेतली. स्त्री, तिचं व्यक्तिमत्व, तिची भावुकता, तिचं प्रेम, तिचं अनेक नात्यातून होणारं transition सगळं कुठेतरी पटायला लागलं. बाईचा म्हणजे “ती”चा जन्म आणि तिच्यातून अजून एका “ती”चा जन्म हे सगळं खूप भावून गेलं. माझ्या स्वत:मधल्या “ती”ला स्पर्शून गेलं.

संहिता, काहीश्या जागा सोडल्या तर उत्तम आकार घेत होती. प्रयोगात सगळं एकदम छान चालू होतं. तर एकदम शेवट आला. एकदम चाचपडायला झालं. शेवट काहीसा घाई-गडबडीत आणि tentative झाल्याचा फील आला. नाटक अपूर्ण राहिल्यासारखे वाटून प्रेक्षागृहाच्या बाहेर पडलो. अजून थोडासा वेळ घेऊन सविस्तर शेवट लिहायला हरकत नव्हती. हे माझे एक वैयक्तिक पुणेकरी मत!
 
प्रयोगात योग्य ठिकाणी योग्य अशी गाणी आणि कथाकथनही होतं. काही गाणी चलत्चित्र स्वरुपात तर काही राणी वर्मा ह्यांनी स्वत: गायलेली. राणी वर्मा ह्यांचे गाणे मी ह्यापूर्वी ऐकले आहे. त्यांचा आवाज आज बसल्यासारखा वाटत होता. काही गाणी प्रत्येकाच्या लग्नाच्या व्हिडीओ कॅसेटमध्ये असणारी टिपिकल होती. पण त्यात निर्मात्यांचा दोष नाही. त्यांपेक्षा अथवा तितक्या अवीट गोडीची गाणी त्यानंतर झाली नाहीत हीच खंत. पूज्य माणिक वर्मा ह्यांचा स्वर हिंदोळा समर्पक वापरामुळे मन हेलावून गेला. 
 
मला सगळ्यात जाणवला तो दोन्ही भगिनींचा समंजसपणा. इकडच्या हौशी कलाकार आणि तंत्रज्ञ मंडळींशी त्या विनातक्रार (आणि विना attitude) मिळतं-जुळतं घेत होत्या. त्यांना स्टेजवर करायला लागलेल्या तडजोडीत, भपका किंवा मोठेपणाचा लवलेशही दिसला नाही. ह्या उलट एकेकाळी मराठी सिनेसृष्टी गाजवलेल्या आणि आता इथे राहणाऱ्या काही अभिनेत्री, स्वत:ला “Odd-man-out” दाखवण्यात समाधान मानतात. ह्याबद्दल एक स्वतंत्र पोस्ट होईल.
 
एकूण “ती” नाटकाचा गाभा चांगला आहे. संदेशही कालानुरूप आहे. पण संहिता अजून ताकदीची करायला हवी. चोखंदळ पुणेकरांच्या पसंतीला उतरायचे हा निकष असल्यास, बदल अपरिहार्य आहेत. प्रयत्न उत्तम!
Advertisements