‘आठवी अ’ ची खिडकी -संपदा म्हाळगी-आडकर ४/२१/१०
 
हा लेख कुणाला थिल्लर वाटू शकतो. तसं वाटण्यास माझी काही हरकत नाही. हि गोष्ट जेंव्हा मी काही जणांना सांगितली तेंव्हा त्यांची प्रतिक्रियादेखील “शाळेत शिकायला जात होतात न मग… ?” अशी होती. वाचणाऱ्यांनी एकूणच फार लोड घेऊ नये, असा सल्ला!
 
आमची शाळा पुण्यात नावाजलेली! पुण्यात मध्यवर्ती आणि गजबजलेल्या पेठेत असल्याने काहीशी जागेच्या तुटवड्याने ग्रासलेली. शाळेच्या आजूबाजूला सगळ्या रहिवासी इमारती. शाळा सर्व बाजूने बंदिस्त असल्याने, शाळेत असताना आजूबाजूचं रहिवासी अस्तित्व कधी जाणवलं नाही.
नाही म्हणायला आमचा ‘आठवी अ’ चा वर्ग मात्र एका रहिवासी इमारतीच्या अगदी जवळ होता. म्हणजे शाळेच्या इमारतीत आणि त्या रहिवासी इमारतीत साधारण पाच फुट रुंदीचा बोळ होता. आमच्या वर्गाची मागची बाजू त्या इमारतीच्या मागच्या बाजूला होती. वर्गाच्या मागील बाजूच्या खिडक्या इमारतीच्या बाजूला उघडत. इमारतीची ती मागील बाजू असल्याने तिकडे घराच्या मोऱ्या (बाथरूम्स) येत. सुदैवाने किंवा दुर्दैवाने उंची जास्त असल्याने, आम्ही कायम “Back बेन्चेर्स”. त्यामुळे आमच्या बरोबर मागच्या खिडकीत इमारत. तर ह्या खिडकीमुळे आणि त्यातून ऐकू येणाऱ्या संवादांमुळे आमची चांगली करमणूक व्हायची.
 
मला आठवतंय, त्या खिडकीतून आम्हाला खूप वेळा बाथरूम सिंगिंग’ ऐकायला मिळालं आहे आणि तेही अगदी चुकीच्या वेळेला. म्हणजे कधी प्रार्थना चालू असताना, तर कधी तास चालू असताना.
आता कल्पना करा प्रार्थना चालू असताना कोणाचं ‘इतकं’ सुरेल बाथरूम सिंगिंग ऐकायला मिळालं तर काय होईल. विद्यार्थ्यांच्या एकाग्रतेची कसोटीच ती! त्यातून ते सूर ऐकून हसू फुटलंच तर “का हसलो?” ह्याचं शिक्षिकांना कारण तरी काय सांगणार? अश्या वेळी गैरवर्तन म्हणून ‘वर्तन-पत्रिके’वर सही ठरलेली. प्रसंगी ‘राहुल, पाणी चला जायेगा’ सारखे माय-लेकांचे डायलॉग, ऐकायला येत. मग वर्गातील मागच्या ओळींत एकच खसखस पिकत असे.
 
सगळ्यात मजा यायची ती शनिवारी. त्यादिवशी सकाळची शाळा असल्याने, घरातील बहुतेक सगळ्यांच्या अंघोळीन्ना आम्ही कान देत असू/ नव्हे त्या आपोआप कानावर पडत. त्यादिवशी तर बाथरूम सिंगिंगची मैफल असे. विचार करा, शनिवारी सकाळी आम्ही ‘भीमरूपी महारुद्रा…’ म्हणतोय आणि पाठीमागून ‘काटा लगा…’ ऐकू येतंय.
Advertisements