तळव्यावर मेंदीचा -संपदा म्हाळगी-आडकर २/२७/१०
 
रात्रीचे २ वाजलेत. इंटरनेटवर तो इमेल चेक करतोय. डोळे फक्त एका इमेलच्या प्रतीक्षेत.
“ती रोज न चुकता येते खेळायला. आज कशी नाही आली?”, “एक इमेल तरी करायची ना?”, “मला का करेल ती इमेल? मी कोण तिचा? ती तरी कोण माझी?” असे अनेक विचार त्याच्या मनात चाललेत. तेवढ्यात स्वयंपाकघरात काहीतरी वाजलं म्हणून घड्याळाकडे लक्ष गेलं. “अरे बाप रे! दोन?? झोपायला हवं. उद्या खूप काम आहे. लवकर जायचंय”, म्हणून त्याने दिवा बंद केला.

 
ती झोपलीय शांत. उद्या तिचाही महत्वाचा दिवस आहे. “आज राहिलाच गेम खेळायचा”, “तो पण वाट पाहून गेला असेल” “वाट? वाट का पाहिल तो माझी?” हे आलेले विचार झटकून झोपलीय कारण उद्याचा दिवस फार महत्वाचा आहे. 
 
***
 
चार महिन्यांपूर्वी, अश्याच एका उत्तररात्री, एका ऑनलाईन गेमिंग साईटवर, गेम खेळायला ‘Caveman’ ला ‘SaberCat’ नी आव्हान दिलं. तसं आधीही त्याला बरेच जणांनी आव्हान दिलेलं होतं. गेम खेळणं हा त्याच्या रिसर्चचा एक भाग होता. त्याच्या धंद्यासाठी लागणारा रिसर्च! गेम खूप रंगला. मजा आली दोघांना!
गेमिंग साईटवर तुम्हाला सगळे तुमच्या टोपणनावांनी ओळखतात. फायदा एक कि समोरच्याला तुमची खरी ओळख कधीही कळत नाही. आणि तो हरला तरी तुमचं काही बिघडवू शकत नाही.
गेम संपला. ‘Caveman’ जिंकला. त्याला चांगला सराव होता. त्याने आणखी एका गेमसाठी विचारलं. समोरून “हो” आलं. परत एक खेळ झाला. ‘Caveman’ परत जिंकला. त्याने न राहवून instant मेसेज पाठवला. “You play like a girl!” असं करून laptop बंद करणार एवढ्यात त्याला उलटा instant मेसेज आला. “No I don’t! And even if I do that is b’coz I am a girl”.
उत्तराने तो चक्रावला. “अरे मुलगी आणि गेम? सॉलिड?”
गेले चार महिने हेच चालू आहे. ‘Caveman’ आणि ‘Sabercat’ रोज गेम खेळताहेत. रोज कोणीतरी जिंकतो, कोणीतरी दुसऱ्याला जिंकून देतो. मग दोघांपैकी कोणीतरी instant मेसेज करतं. मग खेळ बाजूला राहतो फक्त instant मेसेजेसच होतात .
 
***
 
सकाळचा चहा घेत असताना, बाबांना काहीसं आठवलं. हातातला सकाळ खाली ठेवत, आपल्या आधीच नाकावर आलेल्या चष्म्याला, अजून खाली करत, त्यांनी विचारलं, “मनु आज कुठे इंटरव्यू?”
“एक स्टार्ट-अप आहे. ‘ओपल सिस्टिम्स’. कॉम्पुटर गेम्स कंपनी आहे.” -मनु.
“बेस्ट ऑफ लक बेटा! डू गुड!” -बाबा.
“थेंक यू बाबा! आय एम वेरी एक्सायटेड! मला गेम्स कंपनीत काम करायचं होतं केंव्हापासून. यू नो हाऊ मच आय लाईक गेम्स!” -मनु.
“येस आय नो! तयारी झाली का?” -बाबा.
“हो बाबा!” -मनु.
“आई काही बोलली का ग तुझ्याशी?” -बाबा.
“कश्याविषयी?” -मनु.
“नाही काही नाही. तू पळ तुला उशीर होतोय ना!” -बाबा.
“येस मी जाते. आवरून येते मग बोलू.” -मनु.
“नको काही घाई नाही. संध्याकाळी बोलू.” -बाबा.
“ओकीमिडीज” -मनु.
“आता हे काय नवीन?” -बाबा.
“आर्किमिडीज तसं ओकीमिडीज. म्हणजे ओके हो!” -मनु. हसत ती आपल्या खोलीकडे मार्गस्थ झाली.
 
***
 
“आई, आज गजर झाला नाही का ग?” खोलीतून बाहेर येत, उत्पल डोळे चोळत आईला म्हणाला.
“अरे झाला की. खूप वेळ वाजत होता. शेवटी मीच येऊन बंद केला. तुला हाक मारली, हलवलं पण” -आई.
“पण उठवायचं ना!” -उत्पल.
“हाक मारली, हलवलं? आता अजून काय करायचं? तू अजिबात उठत नव्हतास. काल रात्री गेम खेळत बसला असशील. मी दोन वाजता उठले तेंव्हा तुझ्या खोलीतला दिवा चालू होता.” बोलता बोलता, आईने चहाचा कप समोर ठेवला. आईला काही उत्तर न देता तो जवळ ओढून उत्पलने तोंडाला लावला. आईलाही उत्तराची अपेक्षा नव्हतीच.
“उत्पल, बाबा विचारात होते, फोटोचं काय झालं म्हणून. मी काय सांगू त्यांना?” -आई.
“बर मला आता उशीर झालाय. मी आवरून येतो पटकन. आपण नंतर बोलू.” -उत्पल.
“का आज इतकी घाई काय आहे? तू तर लेट जातोस ना?” -आई.
“आज नवीन कॅन्डीडेट्स येणार आहेत” -उत्पल.
 
(क्रमश:)
Advertisements