माझे स्मारक नको मुळीच -संपदा म्हाळगी-आडकर ५/१/१०
फुकाची स्मारके उभी अनेक
विस्मृतीत आणि कित्येक
कशाला माझे अजून एक
माझे स्मारक नको मुळीच
विस्मृतीत आणि कित्येक
कशाला माझे अजून एक
माझे स्मारक नको मुळीच
तिष्ठत धुळी-धुरात पुतळे,
गुदमरती मेल्यावर आत्मे
त्यांना मोक्ष नाही कधीच
माझे स्मारक नको मुळीच
त्यांना मोक्ष नाही कधीच
माझे स्मारक नको मुळीच
स्वत:चा साधून स्वार्थ
अन जनतेचा दवडून अर्थ
कशास करता हा खर्च व्यर्थ
माझे स्मारक नको मुळीच
अन जनतेचा दवडून अर्थ
कशास करता हा खर्च व्यर्थ
माझे स्मारक नको मुळीच
उदासवाणी अशी स्मारके
राजनिती ती स्मारक कसले
तुमड्या भरतील लोक
माझे स्मारक नको मुळीच
तुमड्या भरतील लोक
माझे स्मारक नको मुळीच
श्रेय लाटण्या करतील भांडण
दहादा जंगी होईल उद्घाटन
साहित्याला लांच्छन हेच
माझे स्मारक नको मुळीच
दहादा जंगी होईल उद्घाटन
साहित्याला लांच्छन हेच
माझे स्मारक नको मुळीच
उभारले तर एकच करा
प्रवेशाला दर नको, माझी कविता सांगा म्हणायला.
येणार नाही सर्वांना, हे माहित आहे मला.
म्हणून म्हणतोय स्मारक नकोय मला.
प्रवेशाला दर नको, माझी कविता सांगा म्हणायला.
येणार नाही सर्वांना, हे माहित आहे मला.
म्हणून म्हणतोय स्मारक नकोय मला.


2 responses to “माझे स्मारक नको मुळीच”
हेरंब
मे 2nd, 2010 at 18:37
अप्रतिम !! अखेरचं कडवं तर उत्कृष्ठ !!
शब्दांकित
मे 3rd, 2010 at 09:14
धन्यवाद हेरंब! कुसुमाग्रजांचे स्मारक बांधले जात आहे. ते नाहीत, पण त्यांना काय वाटत असेल? हे मी माझ्या शब्दात सांगण्याचा प्रयत्न केलाय.
त्यांनी ह्यापेक्षा फार उच्च प्रतीची कविता केली असती कदाचित.